از پيامبر ما - صلى اللَّه عليه و آله - چنين روايت شده است كه : « شيطان بينى خود را بر قلب پسر آدم گذاشته است ، پس چون آدمى از خدا ياد كند ، نوك بينى خود را پس مىكشد ، و چون از اين ياد غافل شد آن را پيش مىبرد ، / 471 و الوسواس الخناس اشارهء به همين است » . « 5 » به همين سبب اسلام مداومت و پيوستگى ذكر خدا را ستوده و پروردگارمان گفته است : وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ، « 6 » و نيز وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ . « 7 » در حديث از امام صادق - عليه السلام - چنين آمده است : « مؤمن به هيچ چيز مبتلا نمىشود كه براى او سخت‌تر از محروميت از سه خصلت باشد ، و چون پرسيدند كه آنها چيست ؟ گفت : مواسات در ذات خدا ، و انصاف دادن دربارهء نفس خود ، و ياد كردن فراوان از خدا ، ولى من به شما نمىگويم : سبحان اللَّه ، و الحمد للَّه ، و لا إله الا اللَّه ، و اللَّه اكبر ، بلكه ياد كردن خدا مقصود است در نزد آنچه خدا بر مؤمن حلال كرده است ، و ياد كردن خدا در نزد آنچه بر او حرام كرده است » . « 8 » امام باقر - عليه السلام - ذكر خدا را نماز شمرده و گفته است : مؤمن چون ايستاده يا نشسته يا خوابيده به ياد خدا باشد ، پيوسته در نماز است ، و خدا مىگويد : الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ . « 9 » از پيامبر - صلى اللَّه عليه و آله - روايت شده است كه گفت : « خداوند سبحانه و تعالى گفت : اگر بدانم كه آنچه بر بنده‌ام غالب است اشتغال به من

--> ( 5 ) - نور الثقلين / ج 5 ، ص 724 . ( 6 ) - الجمعة / 10 . ( 7 ) - آل عمران / 41 . ( 8 ) - بحار الانوار ، ج 93 ، ص 151 . ( 9 ) - همان منبع ، ص 153 .